بتن | بتن ريزي | بچينگ

شيشه يك قليايي غير پايدار است كه در محيط بتن ميتواند باعث بوجود آمدن مشكلات ناشي از واكنش قليايي – سيليسي (ASR) شود. اين ويژگي به عنوان يك مزيت در خرد كردن پودر شيشه و استفاده از آن به عنوان يك ماده پوزولاني در بتن استفاده شده است. رفتار دانه هاي بزرگ شيشه را در واكنش قليايي در آزمايشگاه نمي توان با رفتار واقعي پودر شيشه در طبيعت برابر دانست. تجربه مزاياي واكنش پوزولاني شيشه را در بتنمشخص كرده است. مي توان در بعضي از مخلوطهاي بتن تا %30 وزن سيمان پودر شيشه اضافه كرد و به مقاومت مناسبي دست يافت.

مقدمه

شيشه در انواع مختلفي توليد مي شود (بسته بندي ، شيشه صاف ، حباب لامپها ، لامپ تلويزيونها و ...). اما همه اين وسايل عمر مشخصي دارند و نياز به استفاده دوباره و بازيافت آنها به منظور جلوگيري از مشكلات زيست محيطي كه ناشي از ذوب آنها و يا دفن ايجاد مي شود احساس مي شود.

بازيافت شيشه هاي مصرف شده بصورت تجاري به محلهاي مخصوص طراحي شده براي بازيافت يا دفن و يا جمع آوري كربنات و سپس حمل آنها به محلهاي دپو مي روند. بزرگترين هدف قوانين زيست محيطي تا خد امكان كم كردن ضايعات شيشه و بردن آنها به محلهاي دفن و تجزيه شيميايي آنها به طور اقتصادي است. شيشه يك ماده منحصر به فرد است كه مي تواند بارها و بارها بدون تغيير در خواصش بازيافت شود. به عبارت ديگر يك بطري مي تواند ذوب شده و دوباره به بطري تبديل شود بدون اينكه تغيير زيادي در خواصش ايجاد شود.

بيشتر شيشه هاي توليدي بصورت بطري هستند و مقدار زيادي از شيشه هاي جمع آوري شده دوباره براي توليد بطري به كار مي روند. اثر اين پروسه به شيوه جمع آوري و مرتب كردن شيشه ها با رنگهاي مختلف وابسته است. اگر رنگهاي مختلف شيشه قابل جدا كردن باشند مي توان از آنها جهت توليد شيشه با رنگهاي مشابه استفاده كرد. ولي وقتي كه شيشه با رنگهاي متفاوت با هم مخلوط شدند، براي توليد بطري نامناسب مي شوند و بايد آنها را در مصارف ديگري به كار برد و يا دفن كرد. آقاي ريندل (Rindl) به چند مورد از استفاده هاي غير بطري شيشه اشاره مي كند كه شامل : سنگدانه روسازي راه ،پوشش آسفالت ، سنگدانه بتن ، مصارف ساختماني ( كاشي شيشه اي ، پانلهاي ديوار و ...) ، فايبر گلاس ،شيشه هاي هنري ،كودهاي شيميايي ،محوطه سازي ،سيمان هيدروليكي و بسياري ديگر. استفاده از بتن در سنگدانه هاي بتن در اين مقاله مورد بررسي قرار مي گيرد. نگراني بزرگي كه در استفاده از شيشه در بتن وجود دارد واكنش شيميايي مابين ذرات سيليس اشباع شيشه و قلياييهاي مخلوط بتن است كه به واكنش سيليسي – قليايي(Alkali Silica Reaction ASR) معروف است. اين واكنش مي تواند براي پايداري بتن بسيار خطرناك باشد. به همين منظور بايد پيشگيري مناسبي در جهت كمتر كردن اثر اين واكنش انجام شود. پيشگيري مناسب مي تواند با استفاده از يك ماده پوزولانيمناسب مانند :خاكستر هوايي ،سرباره كوره آهن گدازي و يا ميكرو سيليس (Silica Fume SF) با نسبت مناسب در مخلوط بتن انجام گيرد. حساسيت شيشه به مواد قليايي اين حدس را بوجود مي آورد كه شيشه درشت و فيبر شيشه مي تواند اثر واكنش ASR را كم و يا محو كند. اگرچه اين تصور نيز وجود دارد كه پودر شيشه مي تواند خواص پوزولاني (مانند مواد ذكر شده در بالا) از خود نشان دهد و از اثرات و انجام واكنش ASR توسط دانه هاي شيشه جلوگيري كند.

براي مثال پودر شيشه آهكي سيليكاتي رد شده از الك 100# در جهت كاهش ASR است. همچنين مركز زمين پاك واشنگتن بيان مي كند كه دانه هاي ريز (پودر) مي توانند بتن را بوسيله آزمايش ASR تضعيف كنند. همچنين كارهاي انجام شده توسط آقاي Samtur بر روي اين موضوع بيان مي كند كه پودر شيشه رد شده از الك 200# مي تواند مانند يك ماده پوزولاني و در جهت كاهش اثر واكنش سنگدانه ها (ASR) عمل كند. همچنين آقاي Pattengil نيز به همين نتايج دست يافت. ذرات شيشه باعث انبساط زيادي مي شوند. اگرچه ذرات كوچكتر از mm 0.25 در آزمايشگاه باعث هيچ گونه انبساطي در بتن نگرديدند.مشخص شد كه ذرات شيشه حدود mm 1.2 باعث بيشترين انبساط ملات در بين دانه هاي با اندازه mm 4.75 تا mm 0.15 مي شوند.همچنين اين نتيجه حاصل شد كه بيشترين انبساط وقتي حاصل مي شود كه 100% ذرات شيشه بصورت سنگدانه باشند و اگر شيشه هاي سبز بيش از 1% اكسيد كرم داشته باشند اثر مثبتي بر واكنش ASR دارند. mm1.5

پودر شيشه بر كم كردن اثر واكنش ASR در آزمايش تسريع شده ملات مانند اثر خاكستر بادي و ميكروسيليس و سرباره موثر است. اين نشان مي دهد كه پودر شيشه مي تواند انبساط ناشي از ASR را در سنگدانه هاي حساس و شيشه هاي دانه اي متوقف كند. از مطالب بالا نتيجه گيري مي شود كه شيشه مي تواند به سه صورت در بتن استفاده شود: درشت دانه ريز دانه پودر شيشه درشت دانه و ريز دانه مي توانند باعث واكنش ASR در بتن شوند. اما پودر شيشه مي تواند اثر ASR آنها را كاهش دهد. در بعد تجاري بسيار به صرفه است كه پودر شيشه به جاي سيمان مصرف شود تا اينكه شيشه به عنوان سنگدانه در بتن مصرف شود. پودر پودر شيشه يك ماده با ارزش است كه از شيشه هايي كه براي بازيافت مناسب نيستند به دست مي آيد. در قسمتهاي بعدي اطلاعاتي در مورد استفاده از شيشه در بتن در سه حالت ذكر شده ارائه مي گردد. كارهاي آزمايشگاهي سه مورد از كاربردهاي شيشه در بتن در برنامه تحقيق ARRB مشخص شده است. اينها شامل : شيشه هاي درشت دانه شيشه هاي ريزدانه و پودر شيشه است. حدود ذرات براي هر شاخه در زير ذكر شده است. شيشه درشت دانه mm 12-4.75 CGA شيشه ريز دانه mm4.7-0.15 FGA پودر شيشه كوچكتر از mm0.01 GLP تركيب شيميايي توليدات يك تيپ شيشه مشابه هستند.

شيشه هاي درشت دانه و ريز دانه جهت جايگزيني حدود اندازه هاي مشابه سنگدانه هاي طبيعي به كار مي روند. پودر شيشه به عنوان يك ماده پوزولاني مورد مطالعه قرار مي گيرد(مانند كاربرد خاكستر هوايي و ميكروسيليس). مواد طبيعي استفاده شده در اين كار شامل ماسه طبيعي بتن ويكتوريا و سنگ شكسته طبيعي بازالتي بود. يكسري سنگدانه فعال خاكستري از NSW براي تشخيص اثر پودر شيشه بر توقف انبساط AAR (Alkali Aggregate Reaction) مصرف شد.

3- سنگدانه هاي درشت و ريز شيشه در بتن تاثير خصوصيات فيزيكي سنگدانه هاي شيشه اي مانند اندازه آنها در مخلوط بتن مشخص است. شيشه بنابر طبيعت اشباع از سيليس و شكل بي ريخت ملكولي آن به حمله شيميايي مخيط قليايي كه در بتن هيدراته شده ايجاد مي شود حساس است. اين حمله شيميايي مي تواند توليد تغيير شكلهاي وسيعي بر ژل AAR بتن داشته باشد كه توسعه پيدا مي كند و اگر پيشگيريهاي مناسب در فرمولاسيون طرح اختلاط لحاظ نشود باعث ترك خوردن زودرس بتن مي شود. طبيعت واكنش شيشه در كاربرد آن در بتن بسيار اهميت دارد. براي مثال بعضي از سنگدانه هاي طبيعي مي توانند وقتي كه به مقدار كمي در بتن استفاده مي شوند باعث انبساط بيش از اندازه بتن شوند و بعضي ديگر به صورت 100% در بتن استفاده مي شوند. واكنش سنگدانه ها بوسيله آزمايش تسريع شده استوانه ملات (AMBT) مشخص مي شود (ASTM C1260). نتايج آزمايش AMBT نشان مي دهد كه مخلوط با شيشه بيشتر در ملات انبساط بيشتري نيز داشته است. شرط براي اين آزمايش اين است كه انبساط كمتر از 0.1% در عمر 21 روزه نشان دهنده سنگدانه غير فعال و بيش از 0.1% در عمر 10 روزه نشان دهنده سنگدانه فعال است. انبساط كمتر از 0.1% در 10 روز ولي بيش از 0.1% در 21 روز نشان دهنده سنگدانه با واكنش آهسته است. بر اساس اين شرط استفاده از بيش از 30% شيشه در بتن ممكن نيست اثرات زيانباري داشته باشد. (مخصوصا اگر قلياييهاي بتن كمتر از kg3 Na2O در يك متر مكعب باشد). بتنهاي با قليايي بيشترممكن است انبساطهاي بيشتري را بوجود بياورند. نتيجه نشان مي دهد كه اندازه هاي شيشه زير mm0.3 اختمال كمي براي انبساط خطرناك دارند ولي اندازه هاي بزرگتر ازممكن است باعث انبساطهاي قابل ملاخظه اي شوند. بنابراين اندازه انبساط وابسته به ميزان شيشه موجود، اندازه ذرات و ميزان قلياييهاي مخلوط است.اين نتايج نشان مي دهد كه شيشه مي تواند ژلAAR توليد كند و اگر اندازه ذرات به اندازه كافي كوچك شود مي تواند به عنوان يك ماده پوزولاني عمل كند. mm0.6

مشخص شده است كه فعاليت سنگدانه ها و انبساط حاصله مي تواند با بكار بردن ميزان مناسب از مواد با خاصيت سيماني شدن مانندميكروسيليس و خاكستر هوايي كنترل شود. همچنين پودر شيشه ريز مي تواند بصورت مشابه عمل كند. با توجه به كاربرد سنگدانه هاي ريز و درشت كه مورد بررسي قرار گرفتند مخلوطهاي آزمايشي با توجه به ميزان سنگدانه هاي ريز و درشت مناسب در مخلوط بتن گسترش يافته اند. آزمايشات به سمت توليد بتن با حدود Mpa32 تحمل پيش رفتند. مخلوط محتوي Kg/m3255 سيمان و Kg/m3 85 خاكستر هوايي بود. ميزان شن و ماسه به ترتيب Kg/m3 1080 و Kg/m3780 مناسب به نظر مي رسيد.

بعد از تعدادي سعي و خطا فرمولي رضايتبخش به سمت ويژگيهاي مناسب بتن تازه جهت اين مخلوط پيدا شد كه به صورت زير است: اين موضوع ازمقاومت بتن ها آشكار است كه اين مخلوطها به راحتي به مقاومت Mpa32 رسيده و ختي از آن عبور مي كنند( در حالي كه از مقدار زيادي شيشه بازيافتي استفاده شده است). براي مصارف غير سازه اي كه مقاومت كمتري مورد نياز است از همين مخلوط بدون كاهش دهنده (روان كننده) آب مي توان استفاده كرد. با توجه به وجود 25% خاكستر هوايي در مخلوط ،بتن از واكنش ASR نيز محفوظ است. جمع شدگي ناشي از خشك شدن اين مخلوطها خوب و زير مرز 0.075% كه توسط استاندارد استراليا معين شده ، بود. با توجه به مطالب بالا به اين نتيجه مي رسيم كه مقدرا حتي بيش از 50% از هر كدام از درشت دانه يا ريز دانه مي توانند در مخلوط بتن سازه اي يا غيرسازه اي مصرف شوند. اگرچه ديگر پارامترهاي مهندسي اين مخلوط ها نياز به تحقيق و بررسي بيشتري دارند.

4- اثرات پودر شيشه بر مقاومت ملات تقسيم اندازه ذرات پودر شيشه (GLP) بصورت زير است: اندازه ذرات كوچكتر از 5 ميكرون 5-10 ميكرون 10-15 ميكرون بزرگتر از 15 ميكرون درصد 39 49 4.4 7.6 سطح مخصوص پودر شيشه m2/Kg 800بود كه تقريبا دو برابر بيشتر سيمانهاي موجود است. در مورد جايگزيني سيمان ممكن است كاهش مقاومت 28 روزه پيش بيايد كه يك اثر كوتاه مدت است و خواص پوزولاني را آشكار مي كند. همچنين خاكستر هوايي نيز وقتي كه با ميزان مشابه سيمان جايگزين مي شود اثري مشابه توليد مي كند. مقاومتهاي طولاني تر با ميكروسيليسمورد مطالعه قرار گرفتند. اين سري از نمونه ها تشكيل شده بود از : نمونه كنترلي كه ريزدانه فعال خاكستري داشت، نمونه با 10% ميكروسيليس ، با 20% پودر شيشه ، با 30% پودر شيشه كه با سيمان مساوي جايگزين شده بودندو در يك نمونه نيز 30% پودر شيشه جايگزين سنگدانه ها شده بود. سه نتيجه نشان مي دهد كه جايگزيني 10% بخار سيليس مقاومت بيشتري از جايگزيني GLP دارد. ولي همچنين نشان مي دهد نمونه ملاتي كه حاوي GLP باشد براي مدت طولاني تري رشد مقاومت خواهد داشت (به خاطر واكنش پوزولاني). بايد توجه شود كه وقتي 30% ماسه با پودر شيشه جايگزين مي شود مقاومت 90 روزه برابر مقاومت مخلوط حاوي ميكروسيليس است. براي بررسي اثر مثبت جايگزيني پودر شيشه به جاي سنگدانه ها دو آزمايش اضافي بر روي مكعبهاي ملات انجام شد (270 روز عمل آوري شده).

در يك سري از نمونه ها 20% از سيمان با پودر شيشه جايگزين شد و در سري بعدي به علاوه 20% سيمان 10% از سنگدانه ها نيز جايگزين شدند. اين جايگزيني به صرفه است (احتمالا به خاطر بهبود دانه بندي و واكنش پوزولاني). همچنين بايد توجه شود كه مقاومت مخلوط با 20% شيشه به جاي سيمان و 10% به جاي سنگدانه ها به مقاومت مخلوط محتوي ميكروسيليس رسيده و از آن تجاوز مي كند. ظاهرا اثرات سود آور مقايسه شده ميكرو سيليس بر مقاومت نسبت به پودر شيشه بصورتي زياد در اين آزمايش افزايش يافته اند. زيرا مخلوط با ميكروسيليس حاوي 90% سيمان است ولي مخلوطهاي با پودر شيشه حاوي 80 و 70% سيمان هستند. براي مقايسه مبتني بر ميزان سيمان مساوي ، آزمايش مقاومت ملات بر روي دو سري از نمونه ها كه حاوي شيشه دانه بندي شده به جاي ريزدانه (80% شيشه و 20% ماسه طبيعي) كه 30% از سيمان نيز با مواد ديگر جايگزين شده بود انجام شد. در يك نمونه 30% از سيمان با پودر شيشه جايگزين شد و در ديگري با مخلوطي از 10% ميكروسيليس و 20% سنگ بازالتي غير پوزولاني نرم و ساييده شده. در اين روش ميزان سيمان هردو نمونه مساوي است. نتايج مقاومت براي هر دونمونه تقريبا يكسان است. بايد به اين نكته توجه شود كه مقاومتهاي نشان داده شده به علت تفاوت كلي در سنگدانه هاي ملات اساسا قابل مقايسه نيستند.

5- اثر پودر شيشه بر انبساط ملات دانه هاي در حد ماسه شيشه مي توانند باعث واكنش قليايي سنگدانه ها بصورت خطرناكي باشند ( مخصوصا در ميزان بالاي شيشه در آزمايش تسريع شده ملات). بنابر اين 6 سري نمونه هاي ملات محتوي 80% دانه هاي شيشه فعال ساخته شد. نمونه كنترلي كه حاوي سنگدانه و سيمان معمولي بود، و در 5 نمونه ديگر سيمان با 5% و 10% ميكروسيليس و 10 و20 و 30% پودر شيشه جايگزين شده بودند.

اين تركيبات (هردو حالت GLPو ميكروسيليس) در كاهش انبساط واكنش AAR موثر هستند به شرط اينكه به اندازه مناسب مصرف شوند (10%ميكروسيليس و <20%GLP). اين نتايج نشان مي دهد كه نقش 20 و 30% GLP در توقف واكنش AAR بيشتر از 10% ميكروسيليس است. با وجود مقدار زياد كربنات سديم در شيشه (حدود13%) اين نكته مهم است كه خود دانه هاي پودر شيشه باعث انبساط طولاني مدت ملات نشوند و يا باعث تحريك سنگدانه هاي فعال مخلوط نباشند. آزمايش طولاني مدت استوانه ملات در 38 درجه سانتيگراد و 100% اشباع با سنگدانه هاي فعال و غير فعال و با ميزان جايگزيني مساوي سيمان (مانند آنچه در بالا گفته شد) انجام شد. انبساط كمتر از 0.1% در يك سال نشان دهنده تركيب بي ضرر است. وقتي سنگدانه ها غير فعالند خود GLP باعث انبساط مخلوط نمي شود. اما وقتي سنگدانه ها فعال هستند وجود 30%GLP باعث تحريك واكنش سنگدانه هاي خيلي حساس هم نمي شود. همچنين وقتي كه سيمان جايگزين نشود و 30% GLP به جاي سنگدانه استفاده شود باعث انبساط خطرناك استوانه ملات نمي شود. اطلاعات نشان مي دهد كه GLP مي تواند بدون ترس از اثرات زيانبار آن استفاده شود.

6 -پودر شيشه در بتن اثر پودر شيشه بر انبساط بتن مشخص شد. يكسري سنگدانه خيلي فعال در منشور بتن (بر اساس ASTM C1293) استفاده شد.انبساط خطرناك در اين آزمايش 0.03% تا 0.04% در يك سال است. 40% GLP كه پتانسيل رها سازي قليايي بيشتري از 30%GLP دارد مي تواند تا 80% از انبساط ناشي از سنگدانه هاي فعال جلوگيري كند. براي سنگدانه هاي كمتر فعال نيز انبساط متوقف مي شود. اين امر نشان دهنده اثر مثبت GLP در بهبود دوام بتن است. وقتي كه نسبتهاي متفاوتي از GLP با سنگدانه هاي غير فعال در بتن با قليايي بالاتر (Na2O/m3 5.8) استفاده مي شوند خود شيشه نيز باعث انبساط خطرناكي در مخلوط نمي شود. نتيجه آخر اينكه GLP اثر زيان آوري بر مخلوط بتن ندارد.

اثر پودر شيشه بر خزش و مقاومت بتن به تعداد نمونه ها ولي با قليايي كمتر براي تعيين خزش خشك شدن بتن با مقادير مختلف GLP وميكروسيليس استفاده شد. اطلاعات طولاني مدت نشان مي دهد كه خزش خشك شدگي مخلوطهاي متفاوت زياد نيست و به راختي استانداردهاي AS3600 را برآورده مي كند.(كمتر از 0.075% در 56 روز).

به نظر مي رسد كه اگرچه مخلوط هاي محتوي GLP مقاومت اوليه كمتري دارند (با توجه به سيمان كمتر) ولي به رشد مقاومت خود در محيط نمناك ادامه مي دهند و به مقاومت نمونه كنترلي نزديك مي شوند. همچنين وقتي كه GLP با ماسه جايگزين مي شود مقاومت بصورت چشمگيري از نمونه كنترلي بيشتر است. رشد ممتد مقاومت به وضوح اثر مثبت واكنش پوزولاني را در بتن نمايان مي سازد.

7-بافت ميكروسكوپي ملات محتوي پودر شيشه نمونه هاي ملات محتوي GLP كه 270 روز در محيط نمناك بودند بوسيله ميكروسكوپ الكتروني اسكن شدند. اين نمونه هاي ملات نشان دهنده خصوصيات بتن هاي با عمر مشابه نيز بودند. در هر دو مورد شكست سطح نمونه ملات حاكي از بافت ميكروسكوپي متراكم بود.

8- نتيجه اطلاعات موجود در اين مقاله نشان مي دهد كه پتانسيل زيادي در بازيافت شيشه و مصرف آن در حالتهاي پودر ،ريزدانه و درشت دانه وجود دارد. اين نتيجه نهايي مي تواند حاصل شود كه مي توان با جايگزيني شيشه با مواد گرانقيمت ري مانند ميكروسيليس يا خاكسترهوايي و يا حتي سيمان در هزينه ها صرفه جويي كرد.

GLP

مصرف پودر شيشه در بتن مي تواند از انبساط ASR در حضور سنگدانه هاي فعال جلوگيري كند. همچنين بهبود مقاومت پودر شيشه در ملات وبتن چشمگير است. آزمايشات بافت ميكروسكوپي نشان دهنده اين است كه پودر شيشه مي تواند يك مخلوط متراكم تر توليد كند و خصوصياتدوام بتن را بهبود ببخشد. اين نتيجه كه 30% پودر شيشه مي تواند به جاي سيمان يا سنگدانه در بتن (بدون نگراني از اثرات زيانبار طولاني مدت) جايگزين شود حاصل شد. بيشتر از 50% از هر دو (پودر شيشه يا سنگدانه شيشه اي) مي تواند در بتن با رده مقاومت Mpa 32 باعث بهبود قابل قبول مقاومت بتن شود.


:: ادامه مطلب | بررسي استفاده از خرده شيشه در بتن |
+ بازدید : | ۲۵ مهر ۱۳۹۵ | ۱۰:۱۶:۴۸ | زهرا مرزبان | نظرات (0)

حداقل دماي مجاز بتن ريزي

الف: حداقل دماي مجاز­بتن­هنگام اختلاط، ريختن و نگهداري و نيز حداكثر مجاز افت تدريجي دما در ٢٤ ساعت اوليه پس از خاتمه از حفاظت بتن مطابق جدول ٤-24 است.
ب: دماي­بتن­هنگام اختلاط نبايد بيش از ٨ درجه سلسيوس (سانتيگراد) زيادتر از مقادير جدول ٤-24 باشد زيرا موجب اتلاف انرژي بيشتر، افت شديد اسلامپ و در نهايت كاهش كيفيت بتن مي گردد.
پ: دماي بتن هنگام­بتن ريزي­نبايد بيش از ١١ درجه سلسيوس (سانتيگراد) زيادتر از مقادير جدول باشد، در غير اين صورت موجب كاهش كيفيت بتن مي گردد.
4-6-3-6- نكات مربوط به حمل و ريختن بتن
الف: حمل و­بتن ريزي­بايد به نحوي باشد كه بتن تازه، دماي خود را از دست ندهد. بتن بايد تا حد امكان در وسايل سربسته و عايق بندي شده حمل گردد.
ب: قبل از­بتن ريزي­بايد ميلگ ردها، قالب، سطح بتن سخت شده قبلي و زمين از هر نوع يخزدگي زدوده شود.
4-24- دماي بتن بر حسب درجه سلسيوس (سانتيگراد) در مراحل مختلف كار باتوجه به دماي محيط و اندازه اعضا و قطعات
رديف شرح دماي
محيط ابعاد اعضا و قطعات (ميليمتر)
كمتر از 300 300 تا 900 900 تا 1800 بيش از 1800
1 حداقل دماي­بتن
هنگام اختلاط بيش از 1- 16 13 10 7
2 18- تا 1- 18 16 13 10
3 كمتر از 18-* 21 18 16 13
4 حداقل دماي بتن
هنگام ريختن و نگهداري به هر ميزان 13 10 7 5
5 حداكثر مجاز افت تدريجي دماي بتن در ٢٤ ساعت اوليه پس از خاتمه حفاظت از­بتن­به هر ميزان 28 22 17 11
*چنانچه تدابيري ويژه براي اختلاط و­بتن ريزي­فراهم نگردد، ريختن بتن در دماي 20- درجه سلسيوس (سانتيگراد) و كمتر از آن ممنوع است.


:: ادامه مطلب | حداقل دماي مجاز بتن ريزي |
+ بازدید : | ۱۴ مهر ۱۳۹۵ | ۰۱:۲۸:۴۴ | زهرا مرزبان | نظرات (0)

ابتدا لازم مي دانيم صرف جهت ياد آوري، ‌توضيحات مختصري را در خصوص ­عمل آوري بتن­ ارائه نماييم.

عمل آوري به مجموعه عملياتي گفته مي شود كه براي حفظ رطوبت و دماي بتن انجام مي گيرد كه بايستي بلافاصله بعد از عمليات­بتن ريزي­انجام گيرد.

عمل آوري در قسمت هايي از سازه كه در معرض تابش مستقيم آفتاب و يا وزش باد مي باشد از اهميت و حساسيت بيشتري برخوردار است چرا كه بعد از انجام­بتن ريزي­بر اساس خواص عمومي بتن، بخشي از آب بتن خود را برروي سطح آن رسانده و در آنجا جمع و مشاهده مي شود.

در صورتيكه در اثر بي توجهي اين مقدار آب از سطح بتن تبخير شود با توجه به تاثير مستقيم آن بر ميزان w/c نسبت آب به سيمان در­طرح اختلاط­ضمن كاهش اين نسبت، متقابلا اثرات مخربي بر مقاومت فشاري،‌ سايشي و دوام­بتن­خواهد داشت كه اين اتفاق در چند روز اوليه­بتن ريزي­بيشتر مشاهده مي شود و بنا براين از حساسيت فوق العاده اي برخوردار است.

شرايط محيطي پروژه و آب و هواي منطقه در نوع­عمل آوري بتن­بسيار تاثير گذار مي باشد بدين مفهوم كه در مناطق حاره اي و گرم و يا مناطق سردسير كه از برودت غير معمول برخوردار هستند بايد در اجراي عمل آوري دقت بيشتري لحاظ نمود.

تابش مستقيم آفتاب و گرماي هوا در ماه هاي گرم سال موجب تبخير آ‌ب سطحي­بتن­شده كه مي تواند موجب­جمع شدگي بتن­(shrinkage)

و پديدار شدن ترك هايي (crack) در­بتن­گردد. اين ترك ها همانند ترك هاي صحرايي به صورت پيوسته در تمام سطح بتن قابل رويت مي باشد كه در بعضي مواقع عرض ترك ها به چندين ميلي متر رسيده و داراي عمقي نزديك به ضخامت بتن مي باشند كه اين مسئله موجب كاهش مقاومت، ‌دوام و افت مقاومت در برابر­تنش هاي كششي بتن­مي گردد.

در مواردي مشاهده شده است كه براي مقابله با اين مشكل از­مواد افزودني بتن،­ديرگير كننده بتن­استفاده مي نمايند كه اين برداشت كاملا اشتباه مي باشد،‌ زيرا­مواد افزودني بتن­ديرگير فقط زمان گيرش را به تعويق انداخته و هيچگونه تاثيري در تبخير شدن آب سطحي بتن ندارد.

براي دستيابي به بتون هايي با مقاومت و كيفيت مطلوب بايد بعد از انجام­عمليات­بتن ريزي­شرايط مناسبي را جهت رسيدن به مقاومت و دوام مطلوب فراهم نمود.

كيورينگ­به مجموعه اقداماتي گفته مي شود كه موجب هرچه بهتر انجام شدن عمل هيدراتاسيون سيمان مي گردد. متداولترين روش براي اين منظور پوشاندن سطح­بتن­با يك لايه نازك مي باشد كه از تبخير آب سطحي بتن جلوگيري مي نمايد و به مرور زمان بر اثر عوامل جوي از روي سطح بتن پاك مي شود و هيچ اثر سويي بر عمر بتن نخواهد داشت. اين ماده با ايجاد يك لايه شفاف بر روي بتن موجب مي گردد كه نور آفتاب از سطح آن منعكس شده و با ايجاد يك محوطه بسته، موجب گردد تا آب سطحي­بتن­از سطح آن تبخير نگردد و تمام اين آب صرف­عمل هيدراتاسيون­سيمان شود. البته لازم به ذكر مي باشد كه­كيورينگ، بخشي از مرحله عمل آوري مي باشد و نبايد از ديگر روشهاي مراقبتي بتن غافل شد.

موا د عمل آورند ه بر اساس نوع پروژه به دو صورت تهيه مي گردد.

1. در بعضي از مواقع ارتفاع بتن ريزي از حالت استاندارد بيشتر شده و مجبور به بتن ريزي در دو مرحله مي باشيم كه در صورت استفاده از­كيورينگ­در پايان مرحله بايد حتما از موادي استفاده شود كه در هنگام­بتن ريزي­مرحله دوم هيچگونه اختلالي در bonding دو­بتن­ايجاد نكند و بتوان به راحتي بتن ريزي را انجام داد. در اين حالت مواد استفاده شده بوسيله آب با فشار زياد قابل شستشو بوده و بنابر اين هيچ گونه فيلمي از مواد عمل آورنده مانع دوخت بتن قديم و جديد نمي شود.

2. در مواقعي كه بتن ريزي در يك مرحله انجام مي گريد از نوع ديگري از مواد عمل آورنده بتن استفاده مي شود كه پايه تركيبي آن­مواد پليمري­بوده و بعد از­انجام بتن ريزي­بر روي سطح ريخته يا اسپري مي شود . اين مواد به مرور زمان نيز بر اثر عوامل جوي از روي سطح پاك مي شود . در اين گونه موارد مي توان خاصيت curing و sealing را بصورت مواد تركيبي همزمان داشت.

3. مقدار مصرف مواد عمل آورنده بستگي به صيقلي بودن سطح­بتن­دارد كه هرچه سطح صافتر و صيقلي تر باشد ميزان مصرف آن نيز كمتر است .

در هنگام كيورينگ بايد دقت شود كه تمام سطح با مواد عمل آورنده پوشش داده شود تا هيچگونه راه فراري براي بخار آب هاي ايجاد شده وجود نداشته باشد در صورت وجود سوراخ در سطح كيورينگ در همان محل سوراخ ها ترك هايي در سطح بتن مشاهده خواهد شد كه مقاومت،‌ كارايي و دوام بتن را كاهش خواهد داد.

اجراي عمل آوري بتن­در سرما مقوله ديگري است. در محيط هاي سرد و امكان يخ زدگي بتن بخشي از ساز و كارهاي عمل آوري با استفاده از ضد يخ بتن در درون بتن انجام خواهد گرفت .

همانگونه كه گفته شد هدف از عمل آوري ايجاد شرايط بهتر براي هيدراته شدن كاملتر و سالمتر ذرات سيمان در بتن مي باشد .

ضد يخ بتن با تسريع در انجام عمل هيدراتاسيون موجب مصرف سريعتر آب بتن در واكنش هاي شيميايي آب و سيمان شده و بدين ترتيب از يخ زدگي­بتن­در اثر وجود آب مازاد جلوگيري مي كند. واكنش هيدراتاسيون سيمان يك واكنش گرما زا بوده و تسريع در عمليات­هيدراتاسيون­باعث افزايش دماي بتن در اثر وجود ضد يخ بتن خواهد شد.

عمل آوري يا كيورينگ­در گرما از اهميت فوق العاده اي برخوردار است و لازم است كه با اشاعه و آموزش انجام اين كار با استفاده از مواد عمل آورنده، روش هاي سنتي همچون استفاده از آب زياد و روش گوني خيس و ... به مرور كمرنگ شود. هزينه بالاي آب در پاره اي از مناطق كم آب ومصرف گوني خيس براي پروژه هاي بزرگ چند نمونه از مواردي مي باشد كه اجراي عمل آوري را با مشكل ايجاد كرده و در پاره اي از مواقع ناممكن مي نمايد ...

‌انجام عمليات بخار زني نيز از روش هاي متداول قديمي بوده است كه با بسط، ترويج و آموزش تكنولوژي هاي جديد تر مي توان با دقت بالاتري­عمل آوري­بتن­را انجام داد تا بدين وسيله گام هاي بلندتري در افزايش دوام و مقاومت­سازه هاي بتني­برداشته شود.


:: ادامه مطلب | عمل آوري بتن­ |
+ بازدید : | ۱۴ مهر ۱۳۹۵ | ۰۱:۲۷:۳۲ | زهرا مرزبان | نظرات (0)

ساخت سنگ مصنوعي مي تواند براي خيلي از افراد جالب باشد. با تركيب مهارت هاي ساخت و سازهاي پايه و خلاقيت هنري شما مي توانيد با استفاده از­بتن، سنگهاي مصنوعي زيبايي ايجاد كنيد. به گونه اي كه ظاهري بسيار مشابه با تخته سنگ هاي طبيعي داشته باشند. ايجاد و ساخت سنگ مصنوعي با استفاده از­بتن­، بسيار ارزان و مقرون به صرفه است. علاوه بر اين اين سنگ هاي ساخته شده از­بتن­نسبتا سبك وزن تر از سنگ طبيعي است. در اينجا قصد داريم شما را با مراحل ساخت سنگ با استتفاده از بتن آشنا كنيم.

ابتدا يك ماده اي را به عنوان پايه اي براي شكل گيري سنگ خود انتخاب كنيد. شما براي ساخت سنگ با استفاده از بتن مي توانيد از موادي همچون كارتن، فوم و يا روزنامه مچاله شده به عنوان مبناي سنگ استفاده كنيد. بعد از انتخاب پايه، آن را به شكل يك سنگ در بياوريد.

سپس آن را با استفاده از سيم هاي شبكه اي و يا يك پارچه محكم و سخت، بپوشانيد. براي بستن سنگ از يك توري فلزي استفاده كنيد. فلز موجب افزايش قدرت سنگ مصنوعي مي شود و ساختاري مستحكم ايجاد مي كند به گونه اي كه وقتي آن را در داخل مخلوط­بتن­قرار مي دهيم، ساختار آن پايدار خواهد ماند.

مراحل ساخت سنگ مصنوعي با بتن

پس از ايجاد پايه سنگ مصنوعي، مخلوط بتن را با تركيب آب ، سيمان و سنگ دانه ها ايجاد كنيد. پس از آماده سازي بتن، با استفاده از يك ماله،­بتن­را بر روي پايه سنگ بريزيد. فقط اندكي از زير سنگ را با بتن نپوشانيد تا بتوانيد پس از شكل گيري سنگ، روزنامه و يا كارتن داخل سنگ را خارج نماييد.

 

مراحل ساخت سنگ مصنوعي با بتن

پس از اين مرحله بايد مدت زمان لازم براي خشك شدن بتن صبر نماييد. پس از سفت شدن كامل بتن، با استفاده از يك برس سطح­بتن­را مرتب كنيد. و آن را با اسپري نودن آب شست و شو دهيد.

مراحل ساخت سنگ مصنوعي با بتن

از اين مرحله به بعد، ساخت سنگ با استفاده از بتن، به خلاقيت و سليقه شما بستگي دارد. با استفاده از رنگ سطح بتن را رنگ كنيد و صبر كنيد تا كاملا خشك شود. در نهايت سنگ مصنوعي شما آماده است و به راحتي مي توانيد آن را در محل دلخواه در باغ و يا حياط خود قرار دهيد.


:: ادامه مطلب | روش ساخت سنگ با استفاده از بتن |
+ بازدید : | ۱۴ مهر ۱۳۹۵ | ۰۱:۲۶:۵۶ | زهرا مرزبان | نظرات (0)

اين ماده ي چسبنده عموما حاصل فعل و انفعال­سيمان­هاي هيدروليكي و آب مي‌باشد. حتي امروزه چنين تعريفي از­بتنشامل طيف وسيعي از محصولات مي‌شود. بتن ممكن است از انواع مختلف سيمان ونيز­پوزولان­ها، سرباره كوره‌ها، مواد مضاف، گوگرد،­مواد افزودني بتن، پليمر هاي بتن، الياف بتن و غيره تهيه شود. همجنين در نحوه ساخت آن ممكن است حرارت، بخار آب، اتوكلاو، خلا، فشارهاي هيدروليكي و متراكم كننده‌هاي مختلف استفاده شود.با توجه به گسترش و پيشرفت علم و پيدايش تكنولوژي هاي فراوان در قرن اخير، شناخت­بتن­و خواص آن نيز توسعه قابل ملاحظه اي داشته است، به نحوي كه امروزه شاهد كاربرد انواع مختلف بتن با مصالح مختلف هستيم كه هر يك خواص و كاربري مخصوص به خود را داراست. در حال حاضر انواع مختلفي از سيمانها كه شامل­پوزولانها­، سولفورها ، پليمر ها ، اليافهاي مختلف و افزودنيهاي متفاوتي هستند ، توليد مي شوند . همچنين مي توان خاطر نشان كرد كه توليد انواع بتن با استفاده از حرارت ، بخار، اتوكلاوم ، تخليه هوا ، فشار هيدروليكي ويبره و قالب انجام مي گيرد. بتن به طور كلي محصولي است كه از اختلاط آب با سيمان آبي و سنگدانه هاي مختلف در اثر واكنش آب با سيمان در شرايط محيطي خاصي به حاصل مي شود و داراي ويژگيهاي خاص است.­بتون­اينك با گذشت بيش از 170 سال از پيدايش سيمان پرتلند به صورت كنوني توسط يك بنّاي ليدزي ، دستخوش تحولات و پيشرفتهاي شگرفي شده است.در دسترس بودن مصالح آن ، دوام نسبتاً زياد و نياز به ساخت و سازهاي فراوان سازه هاي بتني چون ساختمان ها ، سازه ها ، سد ها ، پل ها، تونل ها و راه ها ، اين ماده را بسيار پر مصرف نموده است. اينك حدود سه تا چهار دهه است كه كاربرد اين ماده در شرايط خاص مورد استقبال كاربران آن قرار گرفته است. امروزه با پيشرفت علم و تكنولوژي مشخص شده است كه صرف توجه به مقاوت به عنوان يك معيار براي طرح­بتن­براي محيطهاي مختلف و كاربردهاي مختلف نمي تواند جوابگوي مشكلاتي باشد كه در درازمدت در سازه هاي بتني ايجاد مي گردد. چند سالي است كه مساله­دوام بتن­در محيط هاي مختلف مورد توجه قرار گرفته است.مشاهده خرابي هايي با عوامل فيزيكي و شيميايي در بتن ها در اكثر نقاط جهان و با شدتي بيشتر در كشور هاي در حال توسعه، افكار و اذهان را به سمتطرح بتن هايي با ويژگي خاص و با دوام لازم سوق داده است. در اين راستا در پاره اي از كشورها دستورالعمل ها و استانداردهايي نيز براي طرح بتن با عملكرد بالا تهيه شده و طراحان و مجريان در بعضي از اين كشورهاي پيشرفته ملزم به رعايت اين دستورالعمل ها گشته اند.

مواد تشكيل دهنده بتن

سنگدانه‌ها در­بتن­تقريبا سه چهارم حجم آنرا تشكيل مي‌دهند و ملات سيمان و آب يك چهارم

سيمان (Cement)

نوشتار اصلي:­سيمان

آب (Water)

كيفيت آب در بتن از آن جهت حائز اهميت است كه ناخالصي‌هاي موجود در آن ممكن است در گيرش سيمان اثر گذاشته و اختلالاتي به وجود اورند. همچنين آب نامناسب ممكن است روي مقاومت بتن اثر نامطلوب گذاشته و سبب بروز لكه‌هايي در سطح بتن و حتي زنگ زدن آرماتور بشود. در اكثر اختلاط‌ها آب مناسب براي بتن آبي است كه براي نوشيدن مناسب باشد. مواد جامد چنين آبي به ندرت بيش از 2000 قسمت در ميليون ppm خواهد بود به طور معمول كمتر از 1000 ppm مي‌باشد. اين مقدار به ازاي نسبت آب به سيمان 0٫5 معادل 0٫05 وزن سيمان مي‌باشد. معيار قابل آشاميدن بودن آب براي اختلاط مطلق نيست و ممكن است يك آب اشاميدني به جهت داشتن درصد بالايي از يونهاي سديم و پتاسيم كه خطر واكنش قليايي دانه‌هاي سنگي را به همراه دارد، براي بتن سازي مناسب نباشد. به عنوان يك قاعده كلي هر آبي كه ph (درجه اسيديته) آن بين 6 الي 8 بوده و طعم شوري نداشته باشد مي‌تواند براي­بتن­مصرف شود. رنگ تيره و بو لزوما وجود مواد مضر در آب را به اثبات نمي‌رساند.

مقدار آب مصرفي

مقدار آب مصرفي در داخل بتن بسيار با اهميت است. به منظور تكميل فرايند واكنش سيمان با آب مقدار مشخصي آب مورد نياز است. در صورتي كه اين مقدار كمتر از آن حد باشد قسمتي از سيمان براي واكنش آب كافي دريافت نمي‌كند و واكنش نداده باقي مي‌ماند. در صورتي كه بيش از مقدار مورد نياز آب به مخلوط­بتن­اضافه شود پس از تكميل واكنش، مقداري آب به صورت آزاد در داخل بتن باقي مي‌ماند كه پس از سخت شدن بتن باعث پوكي آن و نتيجتا كاهش مقاومت خواهد شد. به همين دليل دقت در مصرف نكردن آب زياد در داخل بتن به منظور حصول مقاومت بالا ضروري است.

مقدار آب لازم براي تكميل واكنش به صورت پارامتر نسبت آب به سيمان تعريف مي‌شود. اين نسبت براي سيمان پرتلند معمولي حدود 25 درصد است. با اين مقدار آب بتن فاقد كارايي لازم خواهد بود و معمولاً نسبت آب به سيمان مورد استفاده در كارگاههاي ساختماني بيش از اين مقدار است. در تعيين نسبت اختلاط بتن پارامتري لحاظ مي‌شود كه مقدار رطوبت سنگدانه‌ها را نيز قبل از افزودن آب به بتن لحاظ مي‌كند كه در تعيين مقدار آب مورد نياز حائز اهميت است. اين رطوبت اضافي (يا كمبود رطوبت) مقدار رطوبت مازاد(كمبود رطوبت) سنگدانه‌ها از حالت اشباع با سطح خشك­SSD­يا(Saturated Surface Dry)است.

عمل آوري بتن (كيورينگ بتن)

با ادامه يافتن Hydration مقاومت بتن افزايش مي‌يابد و اين واكنش عامل افزايش مقاومت بتن يا همان گيرش سيمان است. براي عمل آوري يا ادامه يافتن فرآيندHydration بايد رطوبت نسبي حداقل 80 درصد باشد. در صورتي كه رطوبت كمتر از اين مقدار شود عمل آوري متوقف شده و درصورتي رطوبت تسبي به بالاي 80 درصد بازگردد فرآيند هيدراسيون يا Hydration دوباره شروع خواهد شد. به دليل تبخير قسمتي از آب مورد نياز قبل از تكميل واكنش بين آب و سيمان (كه چندين روز طول مي‌كشد) قسمتي از سيمان موجود در مخلوط­بتن­واكنش نداده باقي مي‌ماند. پس از­بتن ريزي­بايد بلافاصله توجه لازم به فرايند عمل آوري معطوف گردد. عمل آوري عبارت است از حفظ رطوبت بتن تا زماني كه واكنش بين سيمان و آب تكميل شود. اين عمل مي‌تواند به وسيله عايقكاري موقت، پاشش آب يا توليد بخار صورت گيرد. از ديدگاه عملي، حفظ رطوبت بتن براي 7 روز توصيه مي‌شود. در شرايطي كه اين كار ممكن نباشد حداقل زمان عمل آوري بتن نبايد كمتر از 2 روز باشد.

سنگدانه‌ها (Aggregates)

سنگدانه‌ها در بتن­تقريبا سه چهارم حجم آنرا تشكيل مي‌دهند از اينرو كيفيت آنها از اهميت خاصي برخوردار است. در حقيقت خواص فيزيكي، حرارتي و پاره‌اي از اوقات شيميايي آنها در عملكرد بتن تاثير مي‌گذارد. دانه‌هاي سنگي طبيعي معمولاً بوسيله هوازدگي و فرسايش و يا به طور مصنوعي باخرد كردن سنگ‌هاي مادر تشكيل مي‌شوند.

اندازه دانه‌هاي سنگي

بتن­عموما از سنگدانه‌هايي به اندازه‌هاي مختلف كه حداكثر قطرآن بين 10 ميليمتر و50 ميليمتر مي‌باشد ساخته مي‌شود. به طور متوسط از سنگدانه‌هايي با قطر 20 ميليمتر استفاده مي‌شود. توزيع اندازه ذرات به نام «دانه بندي سنگدانه» مرسوم است. به طور كلي دانه‌هاي با قطر بيشتر از چهار يا پنج ميليمتر به نام شن و كوچكتر از آن به نام ماسه نامگذاري شده‌اند كه اين حد فاصل توسط الك 4.75 ميليمتري يا نمره چهار مشخص مي‌گردد. حد پايين ماسه عموما 0٫07 ميليمتر يا كمي كمتر مي‌باشد. مواد با قطر بين 0٫06 ميليمتر و 0٫02 ميليمتر به نام لاي(سيلت)و مواد ريزتر رس نامگذاري شده‌اند. گل ماده نرمي است كه شامل مقادير نسبتا مساوي ماسه و لاي و رس مي‌باشد.

كانيهاي مهم

كانيهاي مهم و متداول سنگدانه‌ها در زمينه استفاده در بتن عبارتند از:­كاني هاي سيليسي­(كوارتز، اوپال، كلسه دون، تريميت، كريستوباليت) فلدسپاتها، كانيهاي ميكا، كانيهاي كربناتي، كانيهاي سولفاتي، كانيهاي سولفور آهن، كانيهاي فرومنيزيم، كانيهاي اكسيدآهن، زئوليت‌ها و كانيهاي رس.

طبقه بندي براساس شكل ظاهري

در­استاندارد ASTM­سنگها از لحاظ شكل ظاهري به پنج گروه تقسيم شده‌اند:كاملا گردگوشه، گردگوشه، نسبتا گردگوشه، نسبتا تيزگوشه و تيزگوشه.

در استاندارد BS اين نامگذاري به صورت:گردگوشه، بي شكل-بي نظم، پولكي، تيزگوشه، طويل، پولكي طويل مي‌باشد.

افزودني‌ها (Admixtures)

معمولا به جاي استفاده از يك سيمان بخصوص، اين امكان وجود دارد كه بعضي از خواص سيمانهاي معمولي مورد استفاده را به وسيله تركيب كردن ان با يك افزودني تغيير داد. قابل توجه اينكه نبايد عبارات "مواد تركيبي" و "مواد افزودني" با معاني مترادف به كار روند، زيرا مواد تركيبي موادي هستند كه در مرحله توليد به سيمان اضافه مي‌شوند در حالي كه مواد افزودني در مرحله مخلوط كردن به­بتن­اضافه مي‌شوند. افزودني‌هاي شيميايي اساسا عبارتند از:تقليل دهنده‌هاي آب، كندگير كننده‌ها و تسريع كننده‌هاي گيرش كه در ايين نامه ASTM به ترتيب تحت عنوان‌هاي تيپ‌هاي C،B،A طبقه بندي شده‌اند. دسته بندي افزودني‌ها در استاندارد BS نيز مشابه مي‌باشد. در ضمن افزودني‌هاي ديگري نيز وجود دارند كه هدف اصلي از كاربرد آنها محافظت بتن از اثرات زيان آور يخ زدگي و ذوب يخ است.

تسريع كننده هاي بتن

افزودني‌هايي هستند كه سخت شدگي بتن را تسريع مي‌كنند و مقاومت اوليه بتن را بالا مي‌برند. چند نمونه از تسريع كننده‌ها عبارتند از: كربنات سديم، كلرورآلومينيوم، كربنات پتاسيم، فلوئورور سديم، آلومينات سديم، نمك‌هاي آهن و كلرور كلسيم.

كندگير كننده هاي بتن

افزودني‌هايي هستند كه زمان گيرش­بتن­را به تاخير مي‌اندازند. اين مواد در هواي خيلي گرم كه زمان گيرش معمولي بتن كوتاه مي‌شود و همچنين براي جلوگيري از ايجاد ترك‌هاي ناشي از گيرش در بتن ريزي‌هاي متوالي مفيد مي‌باشند. به عنوان چند نمونه از كندگير كننده‌ها مي‌توان از شكر، مشتقات هيدروكربني، نمك‌هاي محلول روي و براتهاي محلول نام برد. به عنوان مثال اگر با يك كنترل دقيق 0٫05 وزن سيمان شكر به بتن اضافه كنيم، حدود چهار ساعت گيرش آنرا به تاخير مي‌اندازد. مصرف 0٫2 تا يك درصد وزن سيمان از گيرش سيمان جلوگيري به عمل مي‌اورد.

تقليل دهنده‌هاي آب(روان كننده‌ها)

اين افزودني‌ها به سه منظور به كار مي‌روند:

1-رسيدن به مقاومتي بالاتر به وسيله كاهش نسبت آب به سيمان

2-رسيدن به كارايي مشخص با كاهش مقدار سيمان مصرفي و نتيجتا كاهش حرارت هيدراتاسيون در توده­بتن­.

3-سادگي­بتن ريزي­به وسيله افزايش كارايي در قالبهايي با آرماتور انبوه و موقعيت‌هاي غيرقابل دسترسي

براي مشاهده تقليل دهنده‌هاي آب ها با توضيحات و نمودار‌هاي كارايي و با جزئيات كامل اينجا را مشاهده فرماييد.

افزودني‌هاي تقليل دهنده آب تحت عنوان تيپ A دسته بندي مي‌شوند؛ ليكن اگر افزودني‌ها همزمان با كاهش نياز به آب باعث تاخير در گيرش نيز بشوند تحت عنوان تيپ D طبقه بندي مي‌شوند. اگر اين روان كننده‌ها باعث تسريع در گيرش شوند تيپE ناميده مي‌شوند.

فوق روان كننده هاي بتن

اين مواد از قويترين انواع تقليل دهنده‌هاي آب هستند كه در آمريكا به عنوان روان كننده قوي و درASTM به عنوان تيپ F نام گذاري شده‌اند. افزودني‌هايي نيز هستند كه در ضمن تقليل شديد آب باعث مقداري تاخير در گيرش نيز مي‌شوند و به عنوان تيپ G طبقه بندي شده‌اند. دو نمونه از روان كننده‌هاي قوي: ملامين فرمالدئيد سولفاته شده تغليظ شده و يا [[نفتالين فرمالدئيد سولفاته شده تغليظ شده]] مي‌باشند. اساسا استفاده از اسيدهاي سولفاته شده باعث تسريع عمل پراكنش مي‌شود. چون در سطح ذرات سيمان جذب شده و به آنها بار منفي مي‌دهند واين باعث دفع ذرات از يكديگر مي‌شود. اين فرايند كارايي را در يك نسبت آب به سيمان مشخص افزايش مي‌دهد.


:: ادامه مطلب | بتن |
+ بازدید : | ۱۴ مهر ۱۳۹۵ | ۰۱:۲۶:۱۸ | زهرا مرزبان | نظرات (0)


::: آخرين مطالب ارسالی ...
::: بررسي استفاده از خرده شيشه در بتن
::: حداقل دماي مجاز بتن ريزي
::: عمل آوري بتن­
::: روش ساخت سنگ با استفاده از بتن
::: بتن

۱